|
Disque a Virxe rematara en Muxía nunha barca de pedra. Semella que tiveron algún problema, e se cadra trátase do primeiro dos millerios de naufraxios que a nosa Costa da Morte leva vivindo ao longo dos séculos. I é que aló embaixo do Santuario da Virxe da Barca, en Muxía, varias pedras están identificadas como partes daquela embarcación. O Santuario O Santuario comezou a construirse no 1717 e se inauguraba tan só 2 anos despois, de xeito que falamos dunha edificación do barroco compostelán do 1º tercio do século XVIII. A rapidez das obras viuse facilitada pola presencia dos sepulcros de dos Condes de Maceda. As pedras para a súa construción foron extraídas dunhas casas que había no lugar da lonxa vella, de xeito que o transporte era sinxelo. As torres son moito máis novas. A última torre foi rematada no 1959. O interior ten varias xoias. Unha é a Imaxe gótica do séc. XIV, policromada e chegada de Carballo de 48 cm. Como curiosidade, a Imaxe presenta ao neno no brazo deireito da Virxe, algo nada habitual. Pedra de Abalar Embaixo do Santuario atopamos un complexo de granito con 5 pedras de particular interese. A máis coñecida, se cadra, pode ser a Pedra de Abalar. Hai varias pedras abaladoiras polo país, como a Pena da Conga (Melide) ou o Castro do Faro (O Porriño), pero a de Muxía é a máis mítica. Estas pedras están apoiadas só en dous puntos de xeito que o centro de gravidade se pode modificar con facilidade. Así, aínda se usas coma lugar de rito de iniciación ou curación. Deste xeito, a tradición apunta que a Pedra de Abalar se intenta mover para que os teus desexos sexan cumpridos. Din que só os que teñan moita fe lograrán movela. A pedra, que está considerada un bo cacho do casco da barca, utilizábase de xeito pagán coma xuiz. Antigamente, a pedra utilizábase para xulgar, de xeito que se a pedra se movía, o xulgado era considerado culpable. Esta tamén se utilizaba en relación coa pedra dos Namorados, que logo comentamos, e que supoñemos que sería para ver se os deuses aceptaban ou non un novo matrimonio. Pedra dos Cadrís A outra pedra máis emblemática da zona. A tradición dita que se debe pasar 9 veces por debaixo (dende a parte de atrás cara a rriba e polo oco da esquerda seguundo vemos a foto) para se curar dos problemas de rile e de lombo. Considérase que era a vela da barca que trouxo a Virxe. Ambas pedras están no medio do conxunto e son de fácil identificación. 
Pedra da Cabeza Esta pedra está situada na parte dereita se miramos o conxunto dende o Santuario. Fácilmente identificable polo seu curioso buraco e pola cruz que ten pintada. Un deberá meter a cabeza, a modo e facendo un xesto dende abaixo cara arriba, ao tempo que pide un desexo e agarda que se lle curen todas as doenzas.  Pedra do Timón Como ben di o nome, está considerada o timón daquela barca. Ten moitas connotacións cristiáns. Máis difícil de distinguir, a pedra atópase na parte dereita do conxunto, un pouco menos canda o mar ca da Cabeza. Pedra dos Namorados Situada na parte esquerda do conxunto, escondida detrás dunha rocha grande, atopamos un recunchiño precioso para levar á parella (a pesar do frío, do vento e de que as olas pódente levar). Unha cara formada pola erosión na rocha, semella mirar cara o mar, é o testigo do lugar onde as parellas xuraránse amor eterno. Non ten connotación relixiosa. Como chegar Logo de atravesar toda a vila de Muxía hai que tirar ata o Santuario da Virxe da Barca. Existe unha boa sinalización da zona, non hai perda. Outros recunchos da Costa Novas relacionadas Fonte
|
Semente RSS