Pois xa vou entendendo por que ó Entroido de Fisterra se lle di  "o máis tradicional da Costa da Morte". Home, tradicional, tradicional, non sei, pero o despliegue de medios que realizaron as 5 comparsas foi de escándalo. Non cabían máis fisterráns (disque os espectadores de fóra son cada vez menos) na praza da Costitución para disfrutar das mentiras, verdades, chistes, pullas e despelotes coas que as comparsas nos ían brindar.

Un humilde redactor de Que pasa na Costa formaba, a modo de Tucho, parte do xurado, composto por xornalistas da zona (que se do Acontecer, da Radio Nordés, de La Voz, do Diario de Bergantiños, do Correo, alén do Tucho). I é que xa non se pode facer un xurado con xente de ali. O propio alcalde comentábanos que había moita tensión, sobre todo antes, e a xente che dicía "vaia fillo me metiches meténdome no xurado, home".

O alcalde si que levou, e por todos lados. Aí en Fisterra non andan con coñas. As bromas chegan ao personal. Pero non quedaron no alcalde. Xan García, secretario, presente como cada ano e como cada situación importante por Fisterra, foi boa présa das comparsas. Juan Boullosa, voceiro do PSOE de Fisterra, sufriu bromas e bromas, e nin as traballadoras do concello, que pechan pola mañá e abren pola tarde, salváronse da queima.

Comeza o concurso

Os primeiros en saír á palestra foron Os Presajeiros sin Fronteiras. Unhas roupas de paxaron ben coloridos preparadísimos. Porque todos os traxes son feitos por eles, que senon, como nos comentaba o alcalde, logo hai historias, e un di que o outro comprou os traxes e.... Máis dun quedamos parvos ao ver a calidade da vestimenta, vaia. Así, e durante case 45 minutos, os Presajeiros entre canción e comedia, fixeron rir a toda a vila, agás ao alcalde, claro. Acabarían en 3ª posición cun premio de 900 euriños, que non está nada mal.

A Galeria á escena

Unha das favoritas era á da Galería do Aladín, baixo lema Panadín, o retorno do Manar. Unha esceanografía impecable, con aladín por un lado, o malo polo outro, bailarinas ao danza do vientre, e un xenio inigualable, Juan Manuel, que levou o premio ao rei do Entroido, compartido coa raíña Eva, tamén da Galería. Premio que lle entregou a voz da noite, un simpatiquísimo como non podia ser doutro xeito German Martínez, coñecida xa da telegaita. Vemos aos tres na imaxe da dereita.

A crítica foi drecta. Tanto adoquín non pasou desapercibido, preguntándose como é posible que haia tanto e que logo todo esté ben sucio, ou que non hai carteis informativos para os turistas, ou que se cemente o precioso lugar do cabo. Coido que foi unha crítica ben colocadiña.

A terceira comparsa viña de Buxantes, Dumbría. Cunha crítica política un pouco máis mesturada (nas de Fisterra a acidez queda en Fisterra e como moito chega a Cee), a Orquestra Bikos metéronse mesmo coa calidade de solteiro do alcalde fisterrán, e cantaron e bailaron ritmos de Ricki Martin!

O Cabaret

A cousa estaba ben reñida ata o momento, xa que o nivel dos Presajeiros e sobre todo, da Galería puxeran o listón ben alto. Pero o Cabaret dos Xaramiños (na foto de arriba), fisterráns míticos de cada entroido, tamén, presentaban unha vestimenta tan traballada coma os primeiros, pero mesturaban o baile cabareteiro coa escena levada por unha xenial Lisa Cajapoquito dun xeito maxistral. Levaron o primeiro premio que os condecora como reis da festa mais a loita estivo ben reñida, e a máis dun non lle sentou moi ben.

Para rematar outra comparsa de Dumbría, os Mexicanos, composta por rapaces, onde a maior había ter 15 anos. Encantador ver á rapazada tan involucrada, mais a calidade non chegaba ao nivel.

Así, un ano máis, o Entroido de Fisterra enche de alegría á bisbarra, nunha tradición que cómpre non perder nunca, malia que agora poidamos andar de troula case que tódolos días.

Fonte

• Redacción.