Esta fin de semana estamos de estrenos. Se comezamos cunha colleita de gupos ghalleghos ghalleghos actuais, alén da recuperación dos debuxos de Sechu Sende, desta volta habedes ser vós os protagonistas. Contamos coa vosa participación, ademais, aquí vale todo, o se vós ocorra, un conto, unha cantiga, unha nana, unha foto, un vídeo, non importa con tal de que a nosa Costa da Morte ande polo medio.

Xa sabedes o noso correo electrónico: Este enderezo de correo-e está protexido contra spam bots, necesitas ter o Javascript activado para podelo ver Aquí estamos agardando para que cada fin de semana saiades na internet. Como fixo Alicia Paz Lago, veciña de Corcubión, que nos manda un pequeno e máxico relato xunto con esta preciosa foto dun mencer dende a súa terraza corcubionesa co señor monte Pindo que parece un Santo, e con este relato sobre a marabilla que temos e que ás veces, tan pouco coidamos. Moitas gracias Alicia.

A Costa Máxica

Era unha costa á que lle botaron por nome "Costa da Morte". Aínda hoxe non sei o porque, mais tampouco é que me interese, pois é de todos menos iso. Esta osta é un fermoso lugar cheo de belos rincóns cunhas vistas inmellorables.

Cada un dos seus pequenos pobos e aldeas imprimen unha maxia especial que fan que namores delas. A súa xente vive cunha maxia especial en cada recuncho desta costa. Xente moi traballadora que oita, mesmo fóra das nosas terras, por poder conseguir facer un fogar e ficar nel para sempre.

O que lle botou este nomeacertou de cheo. Costa da Morte. O que chega a ela non a deixa ata a súa morte, porque non hai sitio mellor para morrer que nesta Costa Máxica.

• Alicia Paz Lado.