Xa temos con nós a Primavera. Xa temos con nós as andoriñas, xa os xílgaros cantan no xardín e os merlos ao amencer ao solpor, deléitannos a todos cos seus refinados cantos. Xa as rulas, amorosas, se bican e bailan na porta da iglesia, xa os corvos carrexan polas e fíos para facer os seus niños, alí, por riba da Furna de Prados. Xa as paias, como sempre, fan o seu niño dentro da Furna do Osmo, no mesmo sitio polo que nas noites sen lúa, salen os Encantos.

Xa temos con nós a Primavera, e o monte e todo amarelo de chorima, e moi pronto mudará para o branco das margaridas. E as fragancias que o aire nos trae das flores e das mareas e da terra revolta das hortas, que nos saludan desde o día a noite. E os ceos azuis e as augas claras e frías, e os solpores vermellos, e as noites estreladas, e os amenceres vermellos. E as gaivotas, por miles a aniñar nos tellados das casas, e non deixar durmir cos seus berros, as xentes que nelas viven, e a cagar ca súa merda ácida, por riba de tódalas persoas e obxetos que na vila hai, e a comerlle as crías das rulas e dos xílgaros e a comida das galiñas, e o amarelo e branco dos montes floreados darán paso o color negro do chamusco dos incendios e o olor de fragancias florais e da herba seca, serán tomados ao asalto polo cheiro a queimado dos incendios forestais. E os ceos azuis transfórmanse en ceos de fume e charamuscas. E as augas claras e transparentes vólvense negras das cinzas que arrastran e asolagan o mar matando todo canto tocan. Xa está aquí a Primavera.

• Blog de Suso Lista.

Columnas anteriores

• O Porto de Suso: Sonrisa profunda.