Xa saben que todo o que nos chega sobre a nosa blogueira favorita, aquí témolo que amosar. Aí vai unha nova entrevista que nos chega da man do PSdG-PSOE.

Maria Amelia naceu en Muxía o día 23 de nadal do ano 1911. Ten 96 anos pero ninguén o diría cando a ve. É unha muller que irradia vitalidade dende a súa roupa ao seu sorriso, a quen se lle ilumina a súa cara cada vez que se nomea Muxía, a súa terra natal. Está emparentada cos poetas Eduardo Pondal e con Gonzalo López Abente.

Vai vestida de cores alegres, leva un traxe verde esmeralda, un colar amarelo e un pano estampado en mil tonos distintos e sempre a xogo co resto da vestimenta. Cando se move polo xardín da casa na que vive vai sempre acompañada de Zorza e Tolo, os seus cans, que a defenden de todo canto extraño se achegue a casa. Os seus movementos tamén describen a súa personalidade leda e activa. Non para de facer acenos para enfatizar as súas respostas e non deixa de falar, cando remata unha historia sempre ten unha nova que contar. E todas elas enganchan aos seus interlocutores. Non é extraño, deste xeito que o seu blog en internet amis95.blogspot.com recibirá xa máis de 1.140.000 visitas de persoas de todo o mundo que foron enfeitizados polo seu atractivo. E é que dende que o seu neto lle regalou a María Amelia un blog polo seu 95 aniversario, esta avoa muxiana fíxose famosa en lugares tan recónditos como Xapón, Chile ou Arabia. Aos seus 96 xa, comparte esta nova afección como blogueira coa súa paixón pola política, e máis concretamente polo PSOE a quen confesa ser fiel dende os 16 anos. Hoxe coñeceremos máis polo miúdo a súa vida.

• Ten fama de ser impulsiva, de non dar nada por perdido...

Eu o que son é franca, non me gusta manipular, pero se teño razón sigo nas miñas trece e defendo o que quero ata o final.

• Desde cando é socialista?

Desde os 16 anos.

• Por que a esa idade?

Porque eu tiña un amigo, moi instruído, que me traía contos, libros. Tamén periódicos como O Sol, parecido ao País, e ao meu gustábame. Tamén lía o Branco e Negro. Gustábanme todas esas cousas. E como ao meu sempre me gustou amar ao meu próximo, eu era moi de igrexa. Iso perdino todo cando estiven de maior nunha residencia de monxas, porque alí non había caridade. É a primeira vez que o digo pero o nome non o quero dicir para non facerlles mal.

• É socialista desde o ano 27, cando mandaba Primo de Rivera, por aquel entón non era fácil ser socialista?

Cando marchou o Rei, eu non era monárquica, era republicana, pero chorei cando se foi (Afonso XIII). Porque me deu pena, a min non me fixo dano. Eu non era de ditaduras e Primo de Rivera ao meu pai amolouno, porque estaba en aduanas e pasouno a facenda e tivo que pedir unha excedencia porque non se quería marchar de Corcubión. Pero a pesar diso hei de recoñecer que cando empezou a gobernar Primo de Rivera viñeron ao pobo unhas mestras moi boas, que me ensinaron moitísimas cousas. Curmán de Rivera cambiou o ensino.

• Vostede estaba emparentada coa familia Abente. Recorda o casino republicano?

No casino había bailes con piano e músicos. En Muxía había os bailes principais que se comparaban cos de Cee, os de Muxía era moi bonitos.

• E había outro casino, o de dereitas...

En Muxía non se falaba de republicanos e dereitistas, eran familias: García e Abente. Eu tamén era amiga dalgúns García.

• Alguén me contou que era vostede unha gran nadadora, é verdade?

Si, teño gañado premios en Muxía. Faciamos competicións en familia. Unha vez chegou unha moza que era filla dunha amiga da miña nai e viña de México. Era moi elegante e tiña mellor tipo que eu, porque eu era baixiña. E empeñouse en que tiña que competir comigo. Ela traía a camisola moderna e naquela época era un escándalo pór a camisola.

Eu tiña un curmán que estaba namorado desa moza. Ela dixo un día: -mañá voume a traer o traxe de baño- e seguro que pensou:- e van quedar pasmados os muxiáns-. E eu tamén levei o meu, que se me encheu todo de auga e empezouse a inflar mentres a outra ía toda cómoda co seu tan moderno. E cando eu dei a primeira volta, ela aínda ía pola metade. E cando cheguei á beira o meu curmán deume unha labazada, porque me pediu que a deixase gañar e eu non quixen.

• Falábanos da camisola desa moza mexicana, pero vostede tamén era moi moderna, non?

Na Coruña o primeiro albornoz de baño foi o meu, que mo regalaron. Estivo todo Riazor mirando para min, porque fun a primeira.

En Muxía houbo un que me protestou no blog que dicía que eu non era de Muxía e que non coñecía a xente de alí. Pero é mentira. Sempre ía cando podía e levábanme á Pedra de Abalar. Todos os meus irmáns tiñan ese costume.

• Ata que idade nada?

Pois ata de casada nadei.

• Que estilo?

Pois primeiro así (fai un xesto para mostrarnos que nadaba a braza), logo de coitelo e despois a crol. E a verdade é que é mellor nadar así.

• E a auga estaba moi fría?

Si, pero eu non o sentía. Eu sempre estaba na auga, que ata tiña a cara a manchas. Bogaba, nadaba, era moi deportista e todo iso gustábame.

• Leva unha insignia, quen lla regalou?

O presidente Zapatero, estivo comigo.

• Como foi ese encontro con Zapatero?

Eu son admiradora de Zapatero desde antes de coñecelo, porque é un presidente claro, próximo, que fala coa xente, acariña ao público coa mirada. É un home humano, nada orgulloso, desinteresado. Encántame como persoa e como Presidente, e non cambiou.

A historia empezou porque coñecín a unha amiga en Pontedeume e cando lle contei a miña historia empezou a chorar, porque dixo que fose unha sorpresa coñecer a unha socialista de 96 anos que o era desde os 16. Dixo que eu era moi valente porque na residencia na que estaba todos votaban á dereita porque as monxas obrigábanos, pero á miña non me obrigaron, porque eu non quixen. Eu son socialista e antes de cambiar collo a maleta e márchome.

Esta amiga de Pontedeume foi a que me dixo que Zapatero viría dar un mitin a Coruña e preguntoume se iría. Eu díxenlle que si, porque era o único que me faltaba, xa vise a Felipe, a Guerra...

Esta moza díxolle a un mozo do partido de Boiro que quería que eu estivese con Zapatero e que me dese a man. Parecía moi difícil. Pero o xestionaron todo moi rápido desde Madrid. Eu só sabía que me ían a dar unha sorpresa, pero non sabía o que ía ser.

Cando cheguei ao mitin a Coruña coñecín a Blas, ese mozo do partido e levoume a unha sala onde estaba eu con esta amiga e dixéronme que esperase alí. Viñeron verme o Presidente galego e o alcalde da Coruña, que me confundín con Rubalcaba. Cando chegou Zapatero púxenme tan nerviosa que me emocionei, por que quen son eu? Ninguén. E abrazoume, foi moi cariñoso e falamos de varias cousas. Falamos da súa muller, que está superenamorado e de Mariano. Eu díxenlle que non son partidaria dos debates para non darlle unha categoría a Rajoy que non a merece, porque ata o chamou terrorista. Eu díxenlle que nestes catro anos fíxoo sufrir moito e o contestoume: - pero agora voulles a dar cana- (risas).

É guapísimo, máis guapo que na tele e ata me caeu o bastón e colleumo, moi humilde e nada presumido, a pesar de chegar onde chegou tan novo. Felipe era máis presumido. Eu vexo moi nobre a este home, desde que saíu e lin a súa biografía e todo. Este naceu político. Aznar fíxose político pero non naceu político, pero este si.

Foi unha conversación, agradable, cariñosa e ata me dixo que tiña que ir á Moncloa. Eu estou encantada de como goberna. Pero ás vellas teñen que darlle máis pensións. Desgustoume o de Caldera porque eu estaba moi contenta co, que era moi bo para as vellas.

• Levou unha gran alegría cando revalidou Zapatero?

Bo non imaxina o nerviosa que estaba. Estiven ata última hora véndoo. O meu neto se mondaba ao mirarme por como me puña coa televisión.

• Vostede viviu na Coruña. E tivo relación con Paco Vázquez.

Si, coñecín á súa familia. E non puiden ir á súa voda porque estaba en Canarias, pero logo funlle a ver a súa casa e todo. Que agora xa ten un chalé.

• Que lle parece Chiquilicuatre?

Eu creo que ten ritmo para bailar e ten graza, pero creo que para un programa serio como é Eurovisión, non me parece ben levar esta cousa tan estraña. Porque chiste ten.

• Que opina de internet?

Eu estou encantada con internet. Pero non pon a banda ancha como debía de ser. Porque eu poño a ópera e canta un pouquiño e para. Isto hai que reformalo. Porque algo de tanta importancia como é internet que é un profesor en casa, un conselleiro, un cociñeiro, iso hai que arranxalo. E díxenllo a Touriño, un día cando me deron un premio en Santiago.

• Que cambiou da súa vida internet?

Eu quedei sorprendida de que tanta xente fose tan humana e tan cariñosa. Eu agora á mocidade véxoa moi distinta de como fun eu porque parece que está sempre nerviosa, excitada, con esas orquestras que teñen tan fortes. Pero me sorprenderon cando me deron tanto agarimo. Hai mozos de trece e once anos que me din cousas preciosas por internet. E digo eu, mira, pois tamén hai dozura. E escríbenme enxeñeiros, avogados, notarios... cun agarimo tremendo.

• Cantos amigos fixo a través de internet?

1.140.000.

• E desde onde lle escriben?

Árabes, xaponeses, rusos.. . Cando estiven en Muxía viñeron moitos xaponeses e saín en moitos medios de Xapón, ata puxeron fotos miñas nalgunha barbería alí. E de Chile miles. O día que puxen o blog escribíronme mil chilenos e mil e pico holandeses.

• Viaxa con frecuencia?

Estiven en Brasil fai uns meses, quería volver pero non me quixeron levar. Eu xa me quería quedar alí uns meses, ou un ano, ata que me cansase. É que eu alí era a Raíña de Hungría. Tiña enfermeira, médico, catro mozos que me paseaban, tiña un parque inmenso para pasear, que se cansaba un, e despois aínda tiña a praia. Non me facía falta nin chamar a un coche para que me recollese, en canto saía xa viña recollerme, unhas atencións tremendas. Ata me deron unha *suite e puxéronme unha mesa e unhas tumbonas.

• Como está de saúde?

Estou moi mal. Teño artrose xeneralizada, pouca vista, dun ollo non vexo e estou operada de cancro. Mala circulación, deume un derrame, quedei cega e volveume a vista. Teño moitas dores.

• Este verán irá a Muxía?

Pois mire vostede, encántame Muxía, é o meu chifladura, sempre o foi desde nena. Ás veces merendaba oito veces, porque un tiña torta outro flan e eu andaba por todas as casas, e logo chegaba a noite e xa non quería cear. Eu quero moito á miña xente pero teño medo porque perdín un amigo moi importante e vou notar moito a súa falta. Estiven cunha depresión enorme desde que fun ao enterro. Porque era o meu conselleiro e o meu amigo e ata viña a cama a ver se estaba abrigada. Eu era como a súa nai pero o tamén mo compensou con fartura porque foi como un fillo para o meu. Bótoo moito de menos, eu quero a Muxía, pero me falta el.

• Como recorda o do chapapote?

Non me deixaron ir, dixéronme: -deixa que o limpen que che vai a impresionar-. Non miraba nin a tele porque me daba medo mirar. Pero despois vino e vin todas as imbecilidades que dixeron os políticos:- que era un hilito- e Muxía chea. E a miña familia queríalle moito a Muxía, as cinzas do meu irmán están alí e as miñas tamén van estar na Pedra de Abalar. É un lugar precioso pero ten moito vento, é o malo que ten.

• Que recordas con agarimo Coruña, a túa infancia...?

Eu máis Muxía, que alí están as miñas raíces.

• Canto bota de menos o mar?

Moito, todos os días.

• Pasará dos cen, ¡seguro!

Non, este inverno mórrome, non o paso. Teño unha cousa de bronquios e de corazón que estes días cría que me morría, cústame traballo ata vestirme. Pero como son de carácter fágoo ata que rebente. Si, son forte.

Fonte

• Entrevista realizada polo Gabinete de Comunicación PSdeG-PSOE.