|
Levan toda a vida intentándoo, pero nada lles valío de nada. Durante xeneracións, intentaron escapar ao destino, que é a morte, e incluso, a propia vida atormentada. Desde tempos inmemoriais, buscaron primeiro no ceu e nas estrelas. Logo empezaron a buscar máis ao seu redor, nas pedras milenarias que outros pousaran sin comprender as súas mentes cómo. Cando eso non lles resolvio as dudas, e, o que era peor, os problemas, intentaron destruir o que nunca poideron entender. Logo viñeron as fontes e lagoas, onde os espíritus do tempo habitaban, en armonía cos mismos malignos. Sacaron aos que os males causaban, e apartáronnos dos que pra súa simple cabeza, consideraban benefactores. Volvéronse a equivocar, pois as cousas, boas e malas, seguían pasando. Os anos, e con eles as mezquindades do mundo, continuaron pasando. Algúns deles, empezáronse a atribuir poderes que non tiñan, nin nunca nadie mortal tería nunca. Fixéronse santos e santons, e creeron que ca súa verborrea, xa estaba todo solucionado, pra a humanidade enteira. Desta vez aínda máis se equivocaron, se é posible que a equivocación se mida igual ca os líquidos, por capacidade. Sólo solucionaron os seus propios problemas. E non todos eles o fixeron; a algúns, con esta actitude, ainda lles medraron os problemas. Despois viñeron outros, que ainda que decían que non eran eles os que solucionaban as cuitas, decían saber quen, afín a eles, non solo as solucionaba, senón que, se non era capaz de facelo, traería a outro que si o facería. O proselitismo estaba tan vivo coma o aire ou o mar. Ahora, sucede tal cual o mismo ca sucedío sempre, e a pesar que os cerebros foron medrando, en vez de usarse pra facer o ben, usanse na maioría dos casos pra engañar aos outros, incluso chegando o autoengaño. Volvense a equivocar, pero desta vez, con avaricia. Lévano toda avida intentándoo, pero non lles valío de nada; todos eles morreron, e todos eles foron infelices en algún momento. Lévano toda a vida intentándoo, e, posiblemente, seguirán a intentalo. Columnas anteriores
|