|
Hai veces, moitas veces, que os recordos, son unha pesada carga nas almas mais fortes. Non hai maneira de que, a pesar de esa fortaleza da que facemos gala ante o mundo que opina e xuzga, os recordos nos dean tregua, pra poder ser o que noutro tempo fomos; seres felices e ilusionados, e fortes ante as adversidades. Os recordos están por todolos lados; unha marca naquela pedra, un sonido do vento, un olor, unha cama...un pensamento. Millor sería, se tratásemos de fuxir de eles, cambiar de continente, cambiar de idioma, cambiar de todo, e ainda así, seguramente eles, os recordos, perseguirante, ainda que te escondas no mismo inferno, porque ao fin e ao cabo, é no mismo inferno, donde eses recordos te situan. Cando cai a noite, xa sólo se oi o mar neste pequeno lugar. As veces, pero solo as veces, oise algunha risa, pero igual ca o fume, pronto desaparece pra deixar paso de novo o silencio e o roncar do mar. E aos recordos. Os recordos, que coma mar embatindo contra o granito da costa, van, pouco a pouco, pero irremisiblemente, desgastando as personas, e os sentimentos, que nas personas, morren igual de pouco a pouco ca ese embate. E sólo hai soledade. Porque ese lento embate, fai que a xente sea consciente do desgaste que en cada un se vai operando, fai que a xente, impotente, vexa dia a dia o seu destino irrevocable. Os malditos recordos de tempos felices. Os malditos tempos felices que tan cercanos están, que é eso mismo, a sua cercanía, o que os fai tan lonxanos, tan irrecuperables. Unha casa derruada, un petador sin brillo, un rodoendro seco, unha bombilla fundida. A decadencia do entorno. Un estanque sin peixes, unhas violetas mortas, un xardín abandonado. Somos nós os que morremos xusto despois de morrer o noso entorno. O abandono. As palabras, e as promesas, e o sol que volve a salir polo mismo sitio, pero que xa non quenta. O abandono de un mismo deixandose ir, arrastrado polos recordos. Columnas anteriores
|
Semente RSS