|
A casa número 16 da actual avenida da Mariña, pasa por ser unha das máis antigas que se conservan en Corcubión. Está documentado que no ano 1431, don Rodrigo de Moscoso e a súa esposa dona Juana de Castro e Lara, señores da Xurisdición de Corcubión, fundaron un hospital no solar que hoxe ocupa esta casa, asignándolle rendas suficientes para o seu mantemento. No Compendio do Estado de Altamira, que redactou José Illa da Torre no ano 1724, fai referencia dela, describíndoa e comentando "que a renda deteriorouse, que serve para recoller aos peregrinos que pasan a Nosa Señora da Barca e ao Santísimo Cristo de Finisterrae". Tan deteriorada debían estar as súas rendas, que o gremio de mareantes que se reunía en festivo á porta da Igrexa para decidir a quen ía destinada a Quinta da Sardiña (consistía esta en dar os mariñeiros o importe da sardiña que pescaban en tres días sinalados do ano, que eran por Espírito Santo, San Pedro e Todos os Santos), acordaron en varias ocasións ao longo do século XVIII, que fose para sustento de devandito Hospital. Con motivo da invasión francesa, os baixos desta casa habilitáronse para polvoreira por orde da Xunta de Defensa de Corcubión. A casa non se salvou do ataque francés do día 13 de abril de 1809, data na que non deixaron monicreque con cabeza, quéimaa e destrución da vila foi total. Do libro "Fragments of Voyages and Travels" de B. Hall, oficial do navío inglés "Endymion" que nos prestaba axuda na loita contra o invasor, achegamos o seguinte relato que fai referencia a esta casa: O capitán do "Endymion", fondeado na bocana da ría, ao día seguinte do saqueo de Corcubión, envía barcos para socorrer aos habitantes que se libraran da matanza e para pescudar que pasara coas armas e munición deixadas no pobo, aos que lles estrañaba, ante o incendio xeneralizado, non oír a explosión. Ao atracar ao esnaquizado peirao, vemos afundirse o teito da polvoreira. E como as vigas aínda ardían, expónselles o problema de que facer para apartar a munición, xa que non era agradable andar no medio daqueles maderos ardendo encima dos barrís cheos de cartuchos de pólvora. Mentres estabamos falando disto, algúns mariñeiros do pobo sen que os vísemos, forzaron a porta e coa especie de sangue frío que os volve indiferentes ante todo perigo, comezaron a lanzar as vigas polas fiestras. Quizais debemos paralizar os traballos, porque unha soa chama que alcanzase á munición de calquera dos barrís, faría voar toda a tropa, mariñeiros, oficiais, barcos e todo. Con todo, como a tarefa estaba empezada, deixamos que continuase ata que toda a plataforma queda limpa das xa case apagadas vigas. Movemos os barrís con moito coidado, e o máis estraño e sorprendente era que moitos aínda botaban fume, e estaban tan chamuscados por arriba que unha lixeira presión dun dedo faría desmigajarse a madeira entre os cartuchos. Recordo que o capitán da "Endymión" gardou un destes barrís, durante moito tempo, como curiosidade. Os cartuchos para balas de mosquete, no almacén, superaban os trinta mil, por iso a onda expansiva dunha explosión podería causar algo realmente serio. A casa que albergaba o hospital-polvoreira, reconstruíse no século XIX, rehabilitándoa para vivenda e albergue. Milagrosamente as súas fachadas chegaron ata os nosos días sen máis reforma que o caleado de mantemento dos seus muros. Soportou séculos en pé e un voraz incendio que puido facela voar polo aire. Esperamos que a actual especulación non acabe levándoa por diante. Para ela a máxima protección oficial por parte de quen corresponda. Elección histórica Especial Bicentenario Novas relacionadas Fonte - Redacción de QPC (
Este enderezo de correo-e está protexido contra spam bots, necesitas ter o Javascript activado para podelo ver
).
|
Semente RSS