|
Fai hoxe cincuenta anos
que todo Laxe tremaba
coa nova de que a Pedro
alguén con puñal mataba. Pedro, tremendo gallardo;
un gallardo trapalleiro,
pois a Remedios burlaches
con maneiras de embusteiro. Remedios, a solteirona,
Remedios, tan esixente,
que xa nin miraba aos mozos,
sempre altiva a súa frente. Ata que unha mañá
ao pobo Pedro chegaba,
abría unha gran xoiería
e a Remedios conquistaba. Era diferente a todos,
era todo un cabaleiro;
dicía a nai de Remedios:
"e por riba ten diñeiro". Un noivado de dez meses,
unha voda sinalada.
E dende ise momento,
unha muller entregada. Ese corpo poderoso,
esa femia apasionada,
os desexos, desatados...
¡Remedios, a recatada! A seis días para a voda
unha traxedia acontece,
pois con todo preparado,
o noivo desaparece. Pedro, estafador de amores,
Pedro, gallardo embusteiro,
que so deixou unha carta
no seu negocio xoieiro. Remedios, a solteirona,
ese corpo poderoso,
que pasea polas rúas
allea ao pobo chismoso. A xigantesca vergonza
e ampliamente derrotada
por unha rabia infinita
ao ter sido estafada. Dous anos pasan e niso:
"Vin a teu Pedro en León",
unha prima lle relata,
dándolle a dirección. Remedios clama vinganza,
por elo viaxa ata Vigo
e contrata a un portugués
a través dun coñecido. Era un portugués valente,
era un portugués malvado;
recibido medio prezo,
o trato queda selado. Un portugués aceirado,
un aceiro ao corazón,
unha vida abandonada:
finou un gallardo en León. Tralo crimen, as pesquisas.
O portugués, detenido.
Aínda conserva o puñal,
puñal vermello tinguido. Antes do xuicio, presión
para atopa-lo inductor;
o forte interrogatorio
soporta con gran valor. Remedios sufre na vila
temendo unha confesión,
pero o portugués resiste,
rematando na prisión. Trinta anos de condena
que se quedan na metade,
pois o portugués portouse
con corrección e humildade. Folerpas de tempo fixeron
seu cabelo branquear,
pero a mirada valente
ninguén a poido afastar. Na porta da súa casa,
unha muller poderosa:
é Remedios con un sobre
e na outra man unha rosa. "Toma a metade do trato"
"E o outro ¿é a propina?"
"A flor, portugués, mereces,
que xa tiveches a espiña". Catro ollos descubrindo
tres lustros de conexión,
dúas almas que se entreabren,
un bico de gran pasión. Hoxe viven en Camiña,
e persiste seu amor.
"¡Ay, meu portugués valente!"
"¡Ay, Remedios, miña flor!". - Ángel M. Moar (ammmoar[arroba]quepasanacosta.com)
Relatos anteriores Máis información Fonte - Redacción de QPC (
Este enderezo de correo-e está protexido contra spam bots, necesitas ter o Javascript activado para podelo ver
).
|
Semente RSS