Sen xeito

Sete da mañá, esperto no hospital. Coma tódolos días aproveito para observar o Monte Pindo e o contorno dos montes da ría antes de que saia o sol e haxa que baixar a persiana. Sigo a lectura do libro co que estou, “El factor humano”. Oito da mañá, empeza o balbordo no centro hospitalario. Oito e vinte e coma tódolos días o doutor Gulías entra na habitación e me fai a revisión diaria. A ferida evoluciona ben. O fonendocospio esculca a miña barriga pra constatar que a maquinaria está en marcha. “Para casa”. De súpeto o medo a escoitar as dúas palabras máis desexadas nos últimos tempos. Plantexo todas as miñas dúbidas que son respostadas polo doutor para ratificar que o SERGAS precisa a miña cama. A partires de aí sucesión de feitos: almorzo, ducha, curas… Pero hoxe hai cousas novas que humanizan a miña situación. Hoxe toca vestirse coa miña roupa, non cun uniforme impersoal.
Vístome. Fico a soas na habitación apretando os puños e pensando “Nunca Máis, Nunca Máis”…. Despídome do persoal. Paro pra completar un último requisito: curtar a pulseira identificativa que este días adornou o meu pulso dereito. Recupero aquelas pequenas cousas que son miñas e viaxan comigo sempre: pulseiras de coiro, colgantes, reloxio… Saio á porta: pecho os ollos, aire fresco da ría na faciana, apertas e saúdos da xente que me quere.
Chego a casa. A miña casa, meus libros, miña música, meu espazo, meus recordos, miña vida. Acabo de recuperar a miña vida. Agora só queda reconstruirme.
Saín do pozo. Fóchedes vos quenes turrástedes de min cara fóra. Eternamente en débeda.

Aí é onde me atopo. Na cela 211 do Hospital Virxe da Xunqueira, privado da saúde e privado dun ben que sempre valorei coma é a liberdade. Un accidente de tráfico deu comigo neste lugar, un accidente que vou farto de escoitar o de “tiveste moita sorte” e sen deixar de dar parte de razón, tamén pregunto cal é a sorte de atopar un condutor suicida nunha estrada por onde non pasa ninguén… en fin.
Estou pelexado co mundo. Paso o tempo como podo, conectado a unha sonda que me atravesa nariz e boca e finaliza no estómago. Meu corpo inda non reaciona ben e debo seguir asi…sen visos de sair de aqui. Nunha situación desagradable, cheo de sede xa que me prohiben inxerir calquera tipo de líquido e tentando pasar o dia como boamente poido. HAi dous métodos: quedar embobado vendo como caen as pingas do goteiro do soro… e cando te das conta xa vai unha hora alé, ou sair de aqui. Procuro sair de aqui: todos os días pecho os ollos e marcho de aqui. Ás veces para dar un garbeo polo paseo marítimo cos meus inseparables. Outras veces, polas noites, imaxina cousas que faremos Irene e máis eu cando algún día a vida sexa normal.
Sempre fun un defensor do Carpe Diem. Desfruta os pequenos detalles da vida mentres poidas. Iso é o facía. Zugaba cada minuto de cousas tan cotiás coma ir ao ximnasio, dar un paseo cos amigos e comer unhas gominolas no quiosco, tomar unha taza de batido na miña taza do Obra mentres vía a tele con Irene… nada especial, todo magnífico. Agora todos eses recordos semellan moi lonxanos pra min.
En fin, non quero liala máis. Eu sigo aqui envolto en interrogantes: cando sairei de aqui?, lograrei ser o que era?, conseguirei sair?…. todo se pon en dúbida porque ata hai pouco era invencible e agora non o sinto asi. Din que o que non te mata te fai máis forte. asi que se superamos esto, supoño que serei un ciclón… pero iso soa lonxano taén
Só quero pechar con dúas cousiñas: a primeira un GRAZAS coma o Monte do Pindo de grande. Pese a estar medio incomunicado, síntovos moi cerca e levo dende o priemiro minuto notando o voso apoio, un alento que me erve pra seguir a loitar por devolver todo isto. Porque esa é a segunda cousa: estou a pensar como podo facer pra devolver todo o que me estades a dar. É emocionante sentirse asi de arrroupado, querido, aprezado, coidado… e xa é a segunda vez en moi pouco tempo que o facedes comigo, así que estou en débeda. Non sei se serei capaz de devolver este aluvión que me fixechedes chegar. Pero algo pensarei, porque sen ser modesto, un dubida se realmente o merece.
Despídome ata que volve a ter azos pra acender isto e darlle ás teclas. Só quero deixar unha cousa máis: non vos imaxinades canto vos estou a poñer de menos…. a todos e cada un de vos, cada un na súa parte e súa faceta… pero teño moitas ganas de ter outro tipo de contacto con vos. Bótovos moito de menos, amigos.

A semana pasada, Santiago Niño, colaborador habitual en “La Ventana” de la SER e columnista en El País, escribía un artigo neste xornal que convidaba á reflexión… ou ao suicidio. Con trazo gordo, viña dicir que quizáis non haxa crise. NON, inda non descorchedes as botellas de champán… Santiago Niño quería dicir que quizáis, o peor inda está por chegar. Que isto que nos parece un mar que nos afoga, só poida ser un regato comparado co que ven enriba ao longo de 2010. Un artigo do que non vou dar máis datos porque convida a coller un petón ben grande, unha corda e dar un paseo ata a punta do peirao…

     As  miñas reflexións logo de ler tal artigo ían por outro lado… e se esta é a vida REAL que nos toca vivir?. E se todo o que vivimos en 2006, 2007, 2008… era un Matrix, unha realidade aparente. Poida que o noso nivel real de vida sexa o de vivir apretados, coa espada do despido enriba, gardando a pasta e deixando os dispendios para individuos doutra calaña… Deixo o tema que noto sendas protuberancias que me oprimen a ambos lados da gorxa…

     En certo modo é normal que haxa paro. Juan Cotino chama filla de puta a unha parlamentaria da oposición, na declaración de bens de Camps só figura unha conta con 600 euros e unha carraca destartalada de vehículo (normal que lle regalen os traxes, pobre indixente¡). Pedro Arias e López Chaves falan en castelán no parlamento galego. Rosa Díez considera que ser galego é un insulto e nos pide que o tomemos con sentido do humor (si, Rosa Díez, esa trepa con cara de urraca estreñida… sen acritude, Rosa, con sentido do humor). O vogal de seguridade viaria do PP da positivo nun control de alcolemia… Hai anos, a xente que non tiña traballo, ás veces atopaba saída laboral currando nun circo e explotando as súas habilidades especiais. Hoxe en día é imposible. Os circos cambiaron de sitio e nos seus planteis non hai vacantes.

Un mariñeiro perde a vida no desenrolo das súa actividade cotiá. Unha nova perda no medio do maremagnum habitual de novas nos diferentes medios. Detrás hai unha familia esnaquizada, unha muller á que se lle priva de parte da súa vida, uns nenos que non saberán o que é medrar sen pai. Din que o mar cobrou o seu tributo… historias¡. En pleno século XXI non pode ser “normal” que alguén  perda a vida traballando e menos nun sector con tanta incidencia neste país. Iso nos fai abrir de novo o debate dos medios de salvamento.

Vivimos nun país onde temos a costa inzada de barcos e mariñeiros. Chama a atención que non sexamos nós os que decidamos en materia de salvamento marítimo. Acabar con esta lacra vai aparellado a que teñamos a capacidade de ordear o noso sector e que teñamos as competencias en materia de salvamento marítimo para artellar as solucións precisas. A costa galega é unha maraña en materia de radiosinais, un auténtico caos. Os mariñeiros deben tomar medidas de seguridade no desenrolo do seu traballo. Os chalecos salvavidas impiden que os mariñeiros fagan o seu traballo con comodidade. Quen os deseña non viu o mar nen en fotos. A política marítima deséñase dende Madrid… recentralizamos de novo e deixamos en mans de alleos cousas sobre as que ninguén sabe máis ca nos mesmos. Alguén imaxina que o Centro de coordenación de nevaradas estivese radicado na Costa da Morte, onde vemos a neve cada 25 anos?. Seríamos nós os máis axeitados pra dicir como deben ser as cadeas ou como traballarán as máquinas quitaneves?.

“Non se pode gobernar o mundo do mar sen ulir o salitre, dende a distancia”. Palabras pronunciadas nun documental no que tiven o pracer de participar sobre a catástrofe do Casón. O autor das palabras foi alguén tan pouco sospeitoso  de ser un radical coma Fernando González Laxe, actual presidente de Portos do Estado.

Somos de traca. O que non pase aqui… Os empresarios da Costa da Morte reúnense en Baio pra tratar un problema común e extendido. A meirande parte das naves industriais que temos na bisbarra son ilegais. Boa parte deles edificaron logo de ter escoitado en boca de responsabeis municipais aquelo de “ti vaille dando que non miran…”. As naves brotaron coma cogumelos e agora resulta que neses sitios onde están debería haber toxos. A carón diso comprobamos como na Costa da Morte xa temos chan industrial. O polígono de Vimianzo está feito pero ninguén se pode instalar alí porque para mercar medio ferrado hai que atracar varios furgóns blindados. É dicir, as naves industriais apareceron onde lle petou a cada quen e o lugar onde deberían estar, e que foi construido logo de moito esforzo,  é inutilizable nas actuais condicións.

     De feito xa hai quen propón usos alternativos pra o polígono industrial. Pode ser un bo lugar para que o persoal que carece de vivenda poida ir xogar ao trompicallo, a ver se traemos cotizantes ao mundo e atopamos quenes nos sufraguen as pensións. Tamén pode ser un espazo axeitado pra que todos eses carneiros que confunden as estradas na bisbarra co circuito de Montmeló. Que vaian pra alí e veña¡, festa do tuning con carneiro…ao espeto. Podemos facer un botellódromo ou un roteiro anticolesterol. Podemos incluso rirnos… porque ás veces é pra chorar.

Os galegos acostumamos a queixarnos por todo. Pero cando nos poñen algo beneficioso diante rara vez dicimos nada. Cando foi o Prestige fixemos parecido… toda a vida queixándonos que esto era un desastre e de súpeto aparece petróleo e tamén nos queixamos. Vale que viña a granel, sen embase, pero que lle queres… O caso da televisión autonómica que temos é similar. Temos ao noso alcance unha auténtica máquina do tempo. Acender a tele e seleccionar a TVG supón iniciar unha viaxe no tempo na que só se pode ir cara atrás. ¡Tamén nos queixaremos por iso!. Iso si, sempre no caso que se che vexa a tele, que con isto da TDT, sabemos que na Costa da Morte non é cousa sinxela.

     Non sei que se sinte cada un se mete determinadas sustancias, pero debe ser algo parecido a ver a TVG. As drogas ás veces producen visións, coloracións nas cousas que percibimos pola vista, falsa percepción da realidade, perda de memoria e… e algo máis que agora non lembro.

     Na TVG temos de todo. Temos visións como as que aparecen ás veces no Luar. Fregas os ollos e non das crédito ao que ves. O Luar é como un inmenso plan de pensións, todo o persoal que xa non está para trotes, consigue unha paga mensual acudindo a actuar ali: Xil Ríos, Pili Pampín, Sabela, Juan Pardo, Bertín Osborne… Así combatimos que “os nosos maiores” pasen apuros. Quizáis a proposta de ZP de facernos traballar ata os 67 consistía en facernos ir ao Luar a partir dos 65…

     Coa TVG tamén padecemos o cambio de coloración nas cousas que percibimos. Cando chegou o bipartito á Xunta, decidiuse a cambiar o ton estético dos informativos. Insisto no de estético, porque do resto… Grazas ao bipartito os informativos abandoaron aquel ton azul da era Fraga. Daquela todo era azul, os printers dos titulares, as luces de fondo, os decorados… Galicia era azul¡¡. Pero de súpeto cambiou a vermello. Todo o azul pasou a ser vermello. Dende hai uns días de novo o azul toma posicións nos informativos, Galicia volve a ser azul… e se a iso lle unimos que os informativos volven a ser presentados polas mesmas caras que nos contaban as fábulas do Prestige, da guerra de Iraq e que nos convencían día a día de que Fraga tiña poderes paranormais, a conclusión é: vendo un informativo da TVG volvemos aos anos 90 e incluso 80. E se sae Feijóo falando da lingua galega, está claro que podemos estar nos 60 ou 50.

     Se a sensación de viaxe no tempo non é completa, sempre nos queda poñer a tele e ver como volven a emitir “Mareas Vivas”. Porque seica se decataron de que había unha persoa na Fonsagrada e dúas en Viana do Bolo que non viron a serie nunha das 74 reposicións. A TVG é rexuvenecedora grazas a iso, Tosar volve a ter pelo e o dos Tonechos tamén… e incluso ten 20 quilos menos de peso. As cadeas acostuman a coidar os seus productos estrela e dosificalos par que “duren”. Na galega descubriron aquela galiña dos ovos de ouro e fixeron un asado con ela. Emitiron a serie ata que provocou convulsións. Se tivese caido “Cuéntame” en mans dalgún xestor, terían emitido o período 1960-Actualidade en seis meses… a todo pasto¡¡. “Cuéntame” esa serie que en todo o territorio estatal é retrospectiva e que aqui é pura actualidade…

     Os programas de cultura volven ao prime-time.. .ás 3:20 da madrugada. Porque neste país onde somos tan utilitaristas, quen carallo precisa cultura. Ademáis eses programas só os ven os profesores de instituto que a esas horas están fumando porros e vendo a tele, así que xa vai para eles.

     Da falsa percepción da realidade non vou falar… xa falei abondo do Telexornal. En fin, amigos… deixovos que vou ver a TVG que coido que poñen “Galicia en el país de las Maravillas” e vendo certas cousas te da un subidón. Estilo Matrix… unha realidad virtual paralela. E sen gafas 3D.

     As imaxes do xuizo que se sigue na Audiencia Nacional contra Arnaldo Otegi deixanme alucinado. Non vou a entrar en fonduras nin en consideracións. Non vou a abrir debates laterais. O único que ten que quedar meridianamente claro é que vivimos nun Estado onde a base de que isto funcione debe ser a existencia dun sistema legal que nos ampare a todos, sen excepcións. Uns dos poderes básicos do Estado é o Poder Xudicial e os xuices son a súa imaxe. Un dos principios básicos do sistema é que o todos temos dereito a un xuizo xusto, a ser tratados do mesmo xeito ante a lei. O feito de que lle demos ese tratamento incluso a individuos que cremos deben ser condeados de antemán é o que prestixia a unha democracia e un sistema xudicial.

     Tendo claro todo iso, observar comportamentos de taberna a unha persoa a quen se lle presume certo nivel intelectual e que representa a tan alta institución do Estado, non pode resultar máis ca vergoñento. O ronsel de perlas da sesión de onte, propias dos chistes de sarxento de cuartel, dentro dun espazo de teórica máxima dignidade coma é a Audiencia Nacional só serve para dar munición a aqueles que teñen á xustiza española coma un instrumento supeditado a outros poderes. Se unha das maxistradas, teóricamente, máis cualificadas do Estado español, dirixe as sesións facendo chistes, petando na mesa, facendo aspaventos e levantándose e sentándose coma se fose Chiquito da Calzada, qué podemos agardar doutras persoas que carecen de tan nobre rango?. Din as enquisas que a meirande parte da sociedade española non ten en moi alta estima á xustiza. Se iso sucedía na mentres os xuices daban unha excelsa imaxe, con xuizas como Ángela Murillo a xente acabará indo aos xulgados a tomar os viños.

     Por se non fose pouco o micromundo da Costa da Morte coas súas novas sobre infraestructuras esquecidas-perdidas, agora resulta que nos adicamos a combater o frío do inverno dándonos de porrazos entre nós. A desputa entre Fisterra e Muxía polo asunto do “Fin do Camiño” é a todas luces descorazonadora.  Unha situación que me fai lembrar aquel anuncio de compresas: “¿a que huelen las flores?”. Desta volta é un “¿onde remata o Camiño?” que o senso común invita a respostar cun “onde lle peta aos que camiñan”. Discusións estériles e batalliñas que non nos levan a ningures.

     Temos un inimigo común que é o incomprensible gran interés que teñen en Compostela por evitar que os camiñantes cheguen á Costa da Morte. Para evitar ese atranco precisamos do traballo de tod@s na mesma dirección, se queremos ser algo diferente a un curruncho onde van parar as farangullas. Nos últimos tempos estabamos conseguindo que o fluxo de peregrinos que recalan neste córner da península fose maior. Agora corremos o risco de estragar todo por unha pelexa que cando menos dende fóra da a imaxe de ser a loita por quedar cun cartaz que reza: “Fin do Camiño”.

     Nesta lea chama poderosamente a atención o fragor co que nos deixamos levar polas guerras de “baixa intensidade”. As poboacións de Muxía e Fisterra entréganse con entusiasmo á formación de plataformas, grupos de presión e colectivos para reclamar o seu dereito fronte “ao inimigo”. Sen embargo todo isto sucede nunha bisbarra onde históricamente destacamos polo silencio á hora de reclamar calquera tipo de mellora ante instancias superiores. Témoslle menos medo ao veciño que á suposta “autoridade”. Apenas facemos esas mobilizacións cando hai cortes de luz, de auga, cando nos cobran a peaxe por ir por un carril a 60 km/h, cando nos privan dun helicóptero de salvamento ou cando as listas de espera sanitarias nos deixan estancados nunha folla ata que nos forran de carballo. Isto por citar cousas que son terceiromendistas na Costa da Morte pero que nin xeran mobilización e que apenas orixinan reclamacións ante as instancias pertinentes. Iso si, cando nos moven o marco da leira, respostamos con contundencia ante o veciño. Quizáis isto suceda porque temos moi interiorizado que pouco temos, pouco teremos e non queremos que nos priven do que temos no peto.

     Non quero ser quen diga se levan razón en Muxía ou en Fisterra porque considero que en ambos lados hai claros e escuros. Só quero, dende a miña responsabilidade, dar unha imaxe de unidade, porque considero que hai máis puntos  de encontro entre ambas posturas que de desunión. Atopemos os lugares comúns e fuxamos de debates estériles. Mentres o mundo avanza a gran rapidez, aqui nos pelexamos polos restos dos pratos dos ricos.  Se o problema é un eslogan… benvido sexa, porque coido que iso ten solución. O que non tería volta atrás sería converter isto nun campo de batalla, como semella queren converter algúns máis interesados en azuzar e magnificar os actos hostís con tal de aumentar o papel vendido nos quioscos.

     Hai días un experto do Camiño de Santiago dicía que os peregrinos son os que din onde rematan o seu Camiño. A lóxica nos dí que logo de percorrer máis de 800 quilómettros a pé, dunha vez que chegan a Muxía van a Fisterra e viceversa. ¿O cerne deste balbordo está en coñecer quen patentou o slogan…?.

Tentareime recuperar logo do dispendio de xenerosidade da Xunta de Galicia logo do terremoto de Haití. O goberno autonómico aporta a mareante cifra de quince mil euros, cantidade coa que o comandante do avión de axuda humanitaria, se achegará a poñer gasofa e dirá aquelo de “non mo enchas que non levo solto”. Porque coa nosa aportación non enchemos nin o tanque do gasoil.

     Sabido é que estamos en época de recurtes e apretóns de cinto. Pero quizáis habería que quitar doutro sitio, non da axuda destinada a evitar que a miseria sexa o postre logo da catástrofe. Non entendo como, por exemplo, se subvenciona con 170.000 euros unha Federación de Caza cuxo obxectivo fundamental é sair ao monte a fin de semana a furar a tiros aos raposos.  Lamentable.

     Mentres seguimos noqueados diante da televisión que nos cuspe cifras que non nos entran na cabeza. Fáñlase de 100.000 mortos… alguén é capaz de imaxinar tal cifra?. Coido que chega un momento onde os ceros anestesian ao cerebro: cen mil ou cincuenta mil… a diferenza é o dobre pero o efecto é o mesmo.

     Queridos Reis Magos:

     Esta vez escríbovos pra solicitarvos que vos levedes de volta ao regalo de Reis adiantado que nos trouxéchedes. Porque nin funciona, nen serve pra nada e só me produce crispación. Falo do tal Feijóo este que nos deixáchedes como encargado do curral.

     O que levamos de lexislatura do réxime de Feijóo só nos deixa récords difícilmente batibles de demagoxia, populismo barato e inoperancia absoluta. Iso si, todo aderezado cunhas doses de manipulación dos medios de comunicación públicos que xa coñecemos na época fraguiana. Os que non son medios públicos actúan como tal, porque resulta repugnante comprobar como o goberno autonómica paga semana a semana a golpe de DOG os favores recibidos de La Voz de Galicia. Esta semana o rotativo recibe 2,2 millóns de euros para “renovar maquinaria” o cal sumado ao xa recibido acada os 3,5 millóns euros en subvencións directas. De seguir asi, o xornal coruñés rematará a lexislatura con máis de 18 millóns de euros. Iso só coma subvencións directas, xa que podiamos falar do que leva zugado coma convenios, publicidades e demáis subterfuxios. En resume, un pago de favores ante o que ninguén di nada.

     Polo demáis, o periodo de Feijóo na Xunta nos deixa un panorama desolador. Afrontamos un Ano Xacobeo onde a programación musical e cultural inda non se coñece, o cal supón unha improvisación chabacana que empeza a superar ao de Carmiña Burana-Pérez Varela.  A Sanidade ían arranxala en 45 días (así o afirmaron en campaña electoral) pero a día de hoxe os tempos de espera na Sanidade aumentaron respecto ao pasado recente… é dicir , unha mentira máis. As políticas sociais da Xunta consisten en subastar ceas con Feijóo, coma se Feijóo fose Bono ou Madonna provocando que a  xente pague milllonadas por cear con un tipo tan ineficaz coma gris. A subasta de Nuevas Generaciones é patética ata o extremo: ademáis da cea tamén ofertaban o teléfono de Alfonso Rueda (¡¡que non desexa ter un!!) ou uns zapatos da conselleria Mato (que salvo que padezas algún tipo de aberración sexual descoñecida dime ti para que coño os queres). A recadación era destinada a mercar xoguetes para os nenos pobres… moi propio dunha organización que pensa que a fame no terceiro mundo se combate enviando tortitas de nata a África.

     Dentro dos grandes éxitos deste goberno tamén podemos incluir ese decreto do galego que amosa que o termo pailán é compatible cos tempos compostos, a garabata e os traxes de Armani. Primeiro inventan un problema e fan algo que ninguén lles pide (salvo catro mataos de ultradereita debidamente xaleados por determinados medios de comunicación). Agora presentan un decreto baseado no consenso… o consenso de poñer de acordo á hora de calificar o decreto como trapallada a partidos da oposición, sindicatos, asociacións de pais, Real Academia, Consello da Cultura, pedagogos, grupos de alunos e un longo etcétera.  De guinda manifestan que agora o problema queda arranxado, cando o que acaban de facer é destrozar un sistema educativo a cambio de deixarnos en mans da nada. Porque estou desexando ver como se pode aplicar este folletín que pretende utilizar o inglés coma disolvente da lingua galega. Feijóo soluciona o problema pasándolle a pelota aos directores dos centros educativos… agocha o pó debaixo da alfombra: “Agora que se peguen nos institutos para decidir quen vai a dar clases en inglés”. Nin hai mestres preparados nin os nenos son ratos para facer os seus experimentos. Quizais o PP ten máis interés en que os nenos saiban dicir “derivada” e “coseno” en inglés inda que non teñan a menor idea de qué significan. A mostra de que o galego asoballaba ao castelán vímolo nas Cabalgatas de Reis da TVG: nin un só neno entrevistado falaba galego nunha canle autonómica onde o castelán gaña terreo… non vaia a ser que os castelán falantes, que teñen outras 20 cadeas de televisión, se sintan marxinados.

     A famosa polémica dos Audis roza o esperpento. O concepto “aforro” desta Xunta consiste en deixar apodrecer uns Audis nos garaxes de San Caetano a cambio de mercar outros coches para que a bravata electoral nos lles pete nos fuciños. As diferentes consellerías non mercan novos coches para evitar críticas, pero organismos como Portos de Galicia teñen a seu nome os vehículos de Conselleiras como a de Mar… O coche oficial do Conselleiro de Cultura figura como propiedade do Xacobeo, a da Secretaria Xeral de Turismo a nome de Turgalicia… todo para evitar que figuren como parque móbil do Goberno.

     Queridos Reis Magos, comprendo que son moi malo e que teño o demo no corpo. Pero tería sido mellor que me trouxérades carbón, que polo menos vale para quentarse na lareira, porque a broma pesada de Feijóo é un castigo excesivo.